Duurzame groei op Sardijnse bodem

In het noordwesten van Sardinië, in de buurt van kuststad Alghero, liggen de olijfgaarden van Accademia Olearia. Een plek waar kalkrijke heuvels langzaam aflopen naar de zee. Hier groeien Bosana-, Semidana- en Tonda di Cagliari-bomen: inheemse rassen die al generaties lang deel uitmaken van het landschap. Antonello: “Onze familie is hier al sinds 1827 actief. Wat begon als een landgoed, groeide uit tot een bedrijf dat zich volledig toelegde op olijventeelt.”

Geen anonieme landbouwgewassen, maar lokaal erfgoed

De broers voelen zich sterk verbonden met deze plek. “We willen dat onze olijfbomen integraal onderdeel zijn van dit gebied, niet als anonieme landbouwgewassen, maar als iets dat het landschap en lokale erfgoed weerspiegelt.” vertelt Antonello Fois. “Die gedachte vertaalt zich in concrete keuzes: de boomgaarden worden duurzaam beheerd en zo aangelegd, dat ze passen bij de natuurlijke contouren van het land en de lokale omgeving.”

Vandaag telt het domein zo’n 35.000 productieve bomen, verspreid over 350 hectare in de gemeenten Alghero, Sorso, Sennori, Sassari en Usini. Dit jaar worden daar nog eens 6.000 jonge bomen aan toegevoegd. Geen haastige uitbreiding, maar een volgende stap in een meerjarig groeitraject waarin kwaliteit voorop blijft staan.

Ruimte

Wat opvalt, is dat uitbreiding hier niet betekent dat de boomgaarden dichter op elkaar worden geplant of dat snelheid belangrijker wordt. Integendeel. Nieuwe aanplant krijgt de ruimte om uit te groeien tot sterke, karaktervolle bomen. De olijfvelden behouden een traditionele ruime plantafstand van minimaal tien meter rondom. Deze manier van uitbreiden past binnen hun bredere ambitie: de productie in de komende jaren verdubbelen, zonder het karakter van het landschap te verliezen. “Voor ons betekent groeien ook zorg dragen voor het gebied,” zegt Fois. “We willen de plek waar we werken beter achterlaten dan we haar hebben aangetroffen.”

Minder focus op volume, meer aandacht voor kwaliteit

In de jaren zeventig nam vader Giuseppe Fois het roer over. Jarenlang verkochten ze de olie vooral via groothandelskanalen. Rond 2000 kozen zijn zoons bewust voor een andere koers: minder focus op volume, meer aandacht voor kwaliteit. Toen kwam ook de naam Accademia Olearia, een weerspiegeling van die keuze. Het moest meer zijn dan olijfolie maken, het moest een plek worden waar kennis over olijfolie wordt gedeeld en waar vakmanschap centraal staat.

De broers leerden het vak van binnenuit. In het begin deden ze alles zelf: van het werk tussen de bomen tot het persen in de molen. Die ervaring vormde de basis voor hun huidige aanpak, waarin aandacht voor detail en voortdurende verbetering centraal staan.

Olijfpitten als brandstof

Minstens zo belangrijk is wat er ná het persen gebeurt. Olijfpitten worden gebruikt als brandstof, natte persresten gaan naar biogasproductie en de bodem wordt gevoed met compost en organisch materiaal. Zo blijft wat de natuur geeft, zoveel mogelijk in de kringloop. Fois: “We willen niet alleen maar voedselproducent zijn, maar zien onszelf ook als beheerders van dit gebied. Accademia Olearia laat zien dat groei niet ten koste hoeft te gaan van identiteit. Hier krijgt elke boom ruimte om oud te worden, en krijgt traditie de kans om mee te groeien met de tijd.”

Oorspronkelijk artikel: Ylenia Granitto, Olive Oil Times. Vrije vertaling, gepubliceerd met toestemming.